Alain Badiou

Badiou ontwikkelde zich in Frankrijk tot spraakmakend criticus van het postmodernisme, de filosofische stroming die iedere waarheidsaanspraak als subjectief afwijst. Hij bestrijdt tevens de nadruk die er in integratiedebatten, ook door filosofen, wordt gelegd op het onoverkomelijke verschil tussen groepen van verschillende etnische herkomst en op de herleefde idee van een nationale identiteit. Dit leidde in het weekblad Le Nouvel Observateur vlak voor kersmis 2009 tot een twistgesprek met de filosoof Alain Finkielkraut, waarin Badiou stelde dat de idee van een nationale identiteit in essentie een reactionair concept betreft. Alain Finkielkraut, gerenommeerd links criticus van de multiculturele samenleving, verwierp Badiou’s kritiek als een ontkenning van zijn eigen wortels. Badiou, zelf atheïst, beschouwt de apostel Paulus als de grondvester van het universalistische denken. Aan het slot van zijn boek over Paulus zegt Badiou dat het universele niet de ontkenning inhoudt van het particuliere.”Het gaat erom een non-conformisme te ondersteunen in verhouding tot wat ons steeds conformeert. Het denken wordt op de proef gesteld en enkel door het universele – in een ononderbroken arbeid, een inventief traject – van die beproeving bevrijd.” In: Paulus. De fundering van het universalisme 2008, p. 188

via Alain Badiou – Wikipedia.

Elmgreen and Dragset

Michael Elmgreen born 1961; Copenhagen, Denmark and Ingar Dragset born 1968; Trondheim, Norway are a collaborative duo of visual artists.They live and work together in Berlin, Germany. They are known for work which has wit and subversive humour, and which looks at serious cultural concerns.[1]Elmgreen and Dragset met in 1995 and moved to Berlin in 1997, where they converted a large 100m2 building into a home and studio.[2] Their exhibitions include transforming the Bohen Foundation in New York into a 13th Street Subway Station in 2004, siting a Prada boutique in the middle the Texan desert in 2005, and their The Welfare Show in 2006 at Serpentine Gallery, London, and the Power Plant Contemporary Art Gallery, Toronto, which was critically acclaimed.[1][3][4][5] They won the German Government’s competition in 2003 for a memorial in Tiergarten park in Berlin, in memory of the gay victims of the Nazi regime, which was unveiled in May 2008.[6][7] In 2011 their design Powerless Structures, Fig.101 won a famous annual competition to be displayed on the fourth plinth of London’s Trafalgar Square.[8]

via Elmgreen and Dragset – Wikipedia, the free encyclopedia.

Triangle of reference

 

 

The triangle of reference also known as the triangle of meaning[1] and the semiotic triangle is a model of how linguistic symbols are related to the objects they represent. The triangle was published in The Meaning of Meaning 1923 by Ogden and Richards.[2] While sometimes known as the “Ogden/Richards triangle” the idea dates back until at least 1810, by Bernard Bolzano, in his Beiträge zu einer begründeteren Darstellung der Mathematik.Ogden semiotic triangle.pngThe relations between the triangular corners may be phrased more precisely in causal terms as follows: 1. The matter evokes the writer’s thought. 2. The writer refers the matter to the symbol. 3. The symbol evokes the reader’s thought. 4. The reader refers the symbol back to the matter.

via Triangle of reference – Wikipedia, the free encyclopedia.

The Second @ Stedelijk Museum Amsterdam ’97

Voor Aristoteles moet een ‘seconde’ iets geheel anders hebben betekend dan voor ons nu. Omdat er geen objectieve vergelijking kan worden gemaakt, blijft een ‘seconde’ een nogal relatief begrip voor ons in deze tijd, terwijl dat wellicht voor de klassieke mens totaal anders lag. Ons hedendaagse begrip van tijd is nauw verbonden met de technologische ontwikkelingen, die ons in staat stellen om in oneindig kleine of grote tijdseenheden te meten en ons gevoel van werkelijkheid daaraan aan te passen. Maar tijd is niet alleen een relatief, fysiek gegeven: ze kan zich in vele vormen manifesteren. Een astronoom, een bioloog, een historicus en iemand die zich haast om de trein te halen, hebben ieder hun eigen manier om met tijd om te gaan.

 

Stedelijk Museum Amsterdam.